Człowiek, który chciał bajek

Nie prosił o odpowiedzi. Prosił o opowieści, bo świat znał już za dobrze.

Człowiek, który chciał romansów

Nie chodziło o miłość. Chodziło o intensywność, która na chwilę zagłusza ciszę.

Człowiek, który chciał więcej bogactwa

Nie pieniędzy. Możliwości. Świadomości, że może skręcić w każdą stronę.

Człowiek, który chciał więcej świętego spokoju

Chciał tak bardzo, że sam ten wysiłek zabierał mu spokój.

Człowiek, który chciał za dużo

I w końcu zrozumiał, że to „za dużo” było jedyną rzeczą naprawdę jego.

Człowiek, który chciał bajek

Był sobie człowiek, który nie prosił o odpowiedzi. Prosił tylko o opowieści.

Nie dlatego, że nie znał świata — lecz dlatego, że znał go aż za dobrze.

A bajki były jak filiżanka herbaty: nie zmieniały rzeczywistości, ale pozwalały ją wypić wolniej.